PRVO ČITANJE IZVAN VAZMENOG VREMENA

One godine kad umrije kralj Uzija, vidjeh Gospodina gdje sjedi na prijestolju visoku i uzvišenu. Skuti njegova plašta ispunjahu Svetište. Iznad njega stajahu serafi; svaki je imao po šest krila: dva krila da zakloni lice, dva da zakrije noge, a dvama je krilima letio. I klicahu jedan drugome:

»Svet! Svet! Svet!

Gospodin nad Vojskama!

Puna je sva zemlja Slave njegove!«

Od gromka glasa onih koji klicahu stresoše se dovraci na pragovima, a Dom se napuni dimom. Rekoh:

»Jao meni, propadoh,

jer čovjek sam nečistih usana.

U narodu nečistih usana prebivam,

a oči mi vidješe Kralja,

Gospodina nad Vojskama!«

Jedan od serafa doletje k meni: u ruci mu žerava koju uze kliješ-tima sa žrtvenika: dotače se njome mojih usta i reče:

»Evo, usne je tvoje dotaklo,

krivica ti je skinuta

i grijeh oprošten.«

Tada čuh glas Gospodnji:

»Koga da pošaljem? I tko će nam poći?«

Ja rekoh: »Evo me, mene pošalji!«